حرف هایی ست برای گفتن که اگر گوشی نبود ، نمی گویم !
حرف هایی ست برای نگفتن ، حرف هایی که هرگز سر به ابتذال گفتن فرود نمی آورد !
و سرمایه ی ماورایی هر کس حرف هایی ست که برای نگفتن دارد !
حرف هایی که پاره های بودن ِ آدمی اند ، و بیان نمی شوند مگر آنکه مخاطب ِ خویش را بیابند !
..................................................
مهربان خدایم :
باز هم یاریم کن ، تا پاره های بودنم را تا آن هنگام که "بیابم" بیان نکنم !!!
یاریم کن ....
همچون همیشه !
....
و امشب :
نمی دانم با سر ریز ِ سرمایه های ماوراییم که در سینه حبس است ، چه کنم !
